با گسترش فناوری‌های ارتباطی و افزایش ضریب نفوذ تلفن همراه، حجم زیادی از داده‌های موقعیت‌یابی در جوامع تولید می‌شود. در صورت استفاده صحیح و قانونی، این داده‌ها منبعی ارزشمند برای تولید آمار رسمی در حوزه‌هایی مانند مهاجرت، گردشگری، جابجایی در بحران، حمل‌ونقل و مدیریت بحران هستند. مقاله حاضر با هدف بررسی ظرفیت‌ها و محدودیت‌های به‌کارگیری داده‌های موقعیت‌یابی تلفن همراه و تبیین روش‌شناسی تولید آمار مبتنی بر این داده‌ها در نظام آماری کشور تدوین شده است.
با توجه به نبود منابع فارسی در این حوزه، این پژوهش تلاش می‌کند تا با مرور جامع ادبیات بین‌المللی و تحلیل یک مجموعه‌داده واقعی، چارچوبی کاربردی برای استفاده از داده‌های تلفن همراه در تولید آمار رسمی ارائه دهد.
در این چارچوب، ضمن معرفی انواع داده‌های تلفن همراه و مرور کاربردهای آن‌ها در تولید آمار، الزامات قانونی، اخلاقی و فنی بهره‌گیری از این داده‌ها، مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین، روش‌شناسی استخراج و پردازش داده‌های موقعیت‌یابی تلفن همراه تشریح شده و مطالعه‌ای موردی بر پایه مجموعه‌داده مرتبط با الگوهای تحرک شهری انجام شده است. دستاورد اصلی پژوهش، مستندسازی تجربیات و انتقال دانش فنی برای بومی‌سازی و بهره‌برداری از این نوع داده‌ها در نظام آماری کشور است.
مطالعه موردی نشان داد که بحران‌ها به‌طور قابل‌توجهی تحرک کاربران را کاهش می‌دهند، به‌طوری که تعداد افرادی که جابه‌جایی دارند کمتر شده و ترددها در مناطق خاصی متمرکز می‌شود.